بودست خـــری که دم نبودش                                     روزی غم بی دمــی فزودش

در دم طلبی قدم  هـــمی زد                                      دم می طلبید و دم نمی زد

یـــــک ره نه ز  روی اخـــتیاری                                    بـــــــگذشت  میان مرغزاری

دهقان مگرش زگوشه ای دید                                   برجست و دو گوش از او ببرید

بیچاره  خـــــــــر آرزوی دم کرد                                     نایافته دم دو گـــوش گم کرد

                                                (ایرج میرزا )